Alinea 49 Parket bij de Hoge Raad 17 april 2001

6.2. De steller van het middel betoogt dat niet is voldaan aan de eisen van het tweede lid omdat de zoeking niet proportioneel zou zijn geweest. Ik moet bekennen dat ik niet begrijp waarom de zoeking in de woning van verdachte en de inbeslagneming van de receptbriefjes niet evenredig zou zijn met het door de zoeking nagestreefde doel. Als ik het goed begrijp was de vondst van de briefjes een toevalligheid. Er werd immers gezocht naar materiaal dat verband hield met de invoer van cocaïne. Voorzover de steller van het middel ervan uitgaat dat het hof verzuimd heeft op zo een verweer te responderen faalt het middel omdat het middel erop speculeert dat de zoeking op veel meer stukken betrekking had dan op stukken die in relatie zouden staan tot het vermoede strafbare feit; daaromtrent staat in cassatie niets vast. In het oordeel van het hof dat de zoeking rechtmatig en zonder schending van het verschoningsrecht heeft plaatsgevonden ligt de verwerping van het beroep op onevenredigheid besloten. Dat oordeel is - afgezien van hetgeen ik heb opgemerkt in mijn bespreking van de andere middelen - niet onbegrijpelijk en leent zich niet voor een toetsing in cassatie, nu de vraag naar de evenredigheid sterk leunt op waarderingen van feitelijke aard. Onbegrijpelijk is het oordeel van het hof allerminst, gelet op het feit dat het ging om het invoeren van enige kilo's cocaïne onder medische vlag. Een beroep op de zaak Niemietz (EHRM 16 december 1992, NJ 1993,400) gaat mijns inziens niet op omdat in die zaak gericht naar documenten werd gezocht waarvan van tevoren vast stond dat die onder het verschoningsrecht van de advocaat vielen. Ik merk voorts ten overvloede nog op dat een onafhankelijk waarnemer alleen gewenst is in die gevallen waarin het verschoningsrecht wordt doorbroken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0bfd70e43bb89f355842def784977dad48e1766e18560fdb66e9a5d529e3e5ad | shasum -a 256