Alinea 45 Parket bij de Hoge Raad 27 april 2001

Wat art. 101 betreft is van belang dat het artikel niet slechts voor toepassing in aanmerking komt indien gedragingen van de benadeelde hebben bijgedragen aan de schade, maar eveneens indien er sprake is van relevante omstandigheden die in zijn risicosfeer liggen. Het middel gaat hiervan dan ook terecht uit. Maar anders dan in het onderdeel II.2 wordt aangevoerd, heeft het hof zulks niet miskend. In r.o. 4.9.2 gaat het hof immers in op verschillende omstandigheden in verband waarmee de vraag rijst of als gevolg daarvan de schade geheel of gedeeltelijk voor rekening van [verweerder] moet blijven. Het hof heeft daarbij in overweging genomen dat [verweerder] dierenarts is, dat hij gespecialiseerd is in paarden, dat hij zich op het terrein van [eiser] bevond in de uitoefening van zijn beroep, dat hij een contractuele relatie met [eiser] had ter inenting van het paard dat de schade heeft veroorzaakt, dat hij gezien had dat het paard gespannen was en dat hij had kunnen afzien van behandeling van het paard nu er geen dwingende medische noodzaak bestond het paard in te enten. Echter, op grond van de overige relevante feiten en omstandigheden, namelijk dat het paard ineens en totaal onverwacht "door het lint" ging, dat [verweerder] noch [eiser] zoiets eerder hadden meegemaakt en dat [verweerder] zich had gedragen zoals van een bekwaam dierenarts verwacht mag worden, heeft het hof geoordeeld dat de schade die in dit concrete geval door [verweerder] is geleden niet geheel of gedeeltelijk door hemzelf gedragen moet worden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/654be79aebe7d79ef9bc007399b1b0e9a95890868cc57d50e83eed3feb4eda05 | shasum -a 256