Alinea 33 Parket bij de Hoge Raad 4 mei 2001

Het Hof stelde vast dat [verweerders] vordering derhalve onverkort naar de maatstaven van art. 6:162 BW moet worden beoordeeld, zodat niet aan de orde behoeft te komen of [verweerder] een beroep op overmacht toekomt (rechtsoverweging 4.8). Evenals de Rechtbank stelde het Hof, naar aanleiding van [eiseres'] beroep op eigen schuld van [verweerder], de causale bijdrage aan het ongeval vast op 90% aan de zijde van [eiseres] en 10% aan de zijde van [verweerder]. In dat verband overwoog het Hof dat [verweerder] die "naar onbestreden is, ten tijde van de aanrijding niet rechts, gezien zijn rijrichting, reed", niet zonder meer ervan had mogen uitgaan dat hij het fietspad over de volle breedte kon gebruiken nu hij rekening had moeten houden met de mogelijkheid dat andere verkeersdeelnemers hem over dat fietspad zouden kunnen naderen al was hun dat niet toegestaan. Ook het Hof kwam tot de slotsom dat de billijkheidscorrectie van art. 6:101 BW ertoe leidt dat [eiseres] volledig aansprakelijk moet worden gehouden voor de gevolgen van het ongeval gezien [verweerders] jeugdige leeftijd, de ernst van het blijvende letsel en de omstandigheid dat [verweerder] niet was verzekerd tegen de financile gevolgen van het ongeval en [eiseres] wel (rechtsoverwegingen 4.13). Het door [eiseres] gedane bewijsaanbod ter zake van haar stelling dat zij licht voerde ten tijde van het ongeval wees het Hof als niet ter zake dienend van de hand met de volgende overweging (rechtsoverweging 4.15):

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4bfa106c4864e2a21f8318bb6771c6072216f0014b9eea6eb208dd22665e30ab | shasum -a 256