Alinea 110 Parket bij de Hoge Raad 5 juni 2001

40. Het hof heeft het verweer op toereikende gronden verworpen. De tenlastelegging houdt kort samengevat in dat de verdachte door haar rol bij het tot stand komen van overeenkomsten tussen de diverse genoemde personen en [tussenpersoon] met het oog op valutatransacties door tussenkomst van [tussenpersoon] als effectenbemiddelaar diensten heeft verleend. Het hof heeft de tenlastelegging dan ook niet, zoals de steller van het middel doet, aldus gelezen dat deze inhoudt dat het leveren van een bijdrage aan het tot stand komen van valutatransacties oplevert het optreden als effectenbemiddelaar, maar aldus dat verdachte als effectenbemiddelaar is opgetreden door zijn rol bij het tot stand komen van de in de tenlastelegging genoemde valutatransacties. Dat impliceert dat die transacties volgens de steller van de tenlastelegging van een zodanige aard zijn dat zij als transacties in effecten in de zin van de Wte kunnen worden beschouwd. Terecht heeft het hof overwogen dat dit laatste niet door het noemen van de kenmerken van die transacties nader in de tenlastelegging moet worden geconcretiseerd. Dat zou ook een haast onmogelijke opgave zijn voor de officier van justitie. Vgl. J. Remmelink in de Melai-bundel, Bij deze stand van zaken, 1983, p. 405-441. Voldoende is dat wordt vastgesteld in de bewijsvoering dat de bedoelde transacties aan de daarvoor vereiste kenmerken beantwoorden. Ik merk in dat verband nog op dat uit het proces-verbaal van de terechtzitting en de overgelegde pleitnota’s ook duidelijk blijkt dat verdachte geen enkel probleem had om zich tegen deze beschuldigingen te verweren. (zie HR NJ 1948, 502).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bf139a4f85c7640d32870182fff73fc57fe1abb720a1de37d45a69b1a71a448e | shasum -a 256