Alinea 92 Parket bij de Hoge Raad 27 juni 2001

5.3 Het recht op niet-meewerken lijkt dus niet te gelden voor bewijsmateriaal dat al bestaat los van de wil van de beschuldigde (accused) op het moment waarop het gevorderd wordt, dus voor de inhoud waarvan geen verklaringen of wilsbesluiten van de verdachte (meer) nodig zijn, zoals boekhoudingen, akten, brieven, (schriftelijke) schuldbekentenissen, (schriftelijke) overeenkomsten, agenda's, etc., en - naar ik vermoed - ook computerbestanden, SIM-kaarten van mobiele telefoons, en dergelijke. Dat kan mijns inziens allemaal onder documents acquired pursuant to a warrant begrepen worden, althans onder material which may be obtained from the accused through the use of compulsory powers. De inhoud en de betrouwbaarheid van dergelijk materiaal wordt niet beïnvloed indien pressie op de verdachte wordt gelegd om het te produceren (dit wil uiteraard niet zeggen dat tot marteling overgegaan mag worden om het wachtwoord voor bestandstoegang aan een verdachte te ontfutselen, maar wel dat art. 6 EVRM niet in de weg staat aan processuele sancties, zoals omkering van de bewijslast, bij een weigering om wettelijke inzageverstrekkingsplichten na te komen die andere dan strafvervolgingsdoeleinden - zoals belastingheffing - dienen(10)). Dat is anders bij verklaringen van de verdachte, zeker onder verhoor: de betrouwbaarheid daarvan kan heel wel veranderen naar mate er meer of andere druk op hem gelegd wordt (u denke aan de resultaten die de verhoren op de pijnbank opleverden).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dff35c35b4928a6720543f101f2728a6517bbd8b5f540a4906df2d0985490125 | shasum -a 256