Alinea 23 Parket bij de Hoge Raad 7 september 2001

2.2. Het pluraliteitsvereiste is niet zonder kritiek gebleven. Zo schreef Van der Grinten in zijn noot onder de aangehaalde beschikking in NJ 1985, 548, dat een duidelijk nadeel van het pluraliteitsvereiste is dat de onmogelijkheid van faillissement met één schuldeiser meebrengt dat de bijzondere rechtsmiddelen die de curator in een faillissement heeft niet tegen de schuldenaar kunnen worden aangewend. Van der Grinten achtte het evenwel niet de taak van de rechter doch die van de wetgever om het geldende recht te wijzigen en het pluraliteitsvereiste los te laten(3). Pogingen om de Hoge Raad op het pluraliteitsvereiste te laten terugkomen zijn gestrand. Zo werd in HR 22 juli 1988, NJ 1988, 912, rov. 3.3, een dergelijke - mede op de kritiek van Van der Grinten gefundeerde - poging uitdrukkelijk van de hand gewezen(4). Overigens wordt de opvatting van Van der Grinten niet door ieder gedeeld. B. Wessels acht het pluraliteitsvereiste gewenst. Het door Van der Grinten gesignaleerde bezwaar behoeft zich volgens Wessels in een concreet geval niet voor te doen omdat de rechter uit de omstandigheden, waaronder de niet-betaling van één schuld plaatsvond, kan afleiden dat de schuldenaar meerdere schuldeisers heeft en van daaruit weer tot de vereiste toestand kan concluderen. In het bijzonder noemt hij gevallen waarin wegens de omstandigheden, waaronder de niet-betaling van de schuld plaatsvond, te verwachten is dat de schuldenaar ook tegenover zijn andere schuldeisers zijn betaling niet zal nakomen(5). M.i. spreekt Wessels hier, uitgaande van het pluraliteitsvereiste, over de vraag of de schuldeiser, die het faillissement van de schuldenaar verzoekt, de pluraliteit kan bewijzen. Van der Grinten had het echter over de situatie waarin er werkelijk maar één schuldeiser is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/643a29ae5b4b529393012df54e43c0ae4ddf487d4a8490fe5ddbfe1790b739dc | shasum -a 256