Alinea 31 Parket bij de Hoge Raad 26 oktober 2001

Het cassatiemiddel in de thans ter beoordeling staande zaak gaat er, ook blijkens de schriftelijke toelichting (in al. 8), van uit dat de norm die geldt bij toewijzing van een inbreukvordering in kort geding in weerwil van tegen het betreffende octrooi aangevoerde nietigheidsargumenten, en na een in eerste aanleg voor de octrooihouder gunstig verlopen oppositie, een wezenlijk andere is dan de norm die geldt als de (kort geding) rechter dan wil besluiten de inbreukvordering af te wijzen. Het verdedigt dat de ruimte die de rechter heeft als hij afwijzing van de vordering van de octrooihouder overweegt, beperkter is. Dat lijkt mij niet juist. Als de rechter de vraag of hij een verbod zal toewijzen, terwijl de verweerder nietigheidsargumenten tegen het octrooi waarop de vordering berust aanvoert, mag laten afhangen van zijn taxatie van de gerede kans dat het standpunt van de verweerder in de procedure ten gronde juist zal worden bevonden (d.i. wat in HR 21 april 1995 werd aangenomen), mag die rechter de inbreukvordering (dus) afwijzen als hij tot de slotsom komt dat er inderdaad een gerede kans bestaat dat de zaak ten gronde in het voordeel van de verweerder zal worden beslist. Het een vloeit logisch uit het andere voort. Omgekeerd geldt, dat het mij ongerijmd lijkt dat een rechter ook dan gehouden zou zijn om een vordering in kort geding toe te wijzen zodra de verweerder niet kan wijzen op (evidente) fouten van de oppositieafdeling of op belangrijk materiaal dat de oppositieafdeling niet in de beoordeling heeft betrokken, als die rechter er niettemin van overtuigd is dat het betreffende octrooi uiteindelijk niet in stand behoort te blijven; en toch is dat de consequentie van de in het middel (in onderdeel 1 sub a)) verdedigde opvatting.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2aece80a9d04266f59fffed968d8f3165079219058154440ac7369d084bb96aa | shasum -a 256