Alinea 77 Parket bij de Hoge Raad 7 december 2001

26) Dit middel klaagt over het oordeel van de rechtbank (blz. 6 onderaan) dat tegen de door de kantonrechter aangenomen schadebedragen van ƒ 34.679,-- en ƒ 3.923,-- terzake van verlies, vervroegd afgestoten investeringen en terugbetaalde WIR- en investeringsaftrek geen grieven zijn ontwikkeld, zodat deze bij de vaststelling van de schadeloosstelling kunnen worden gehandhaafd. Het middel voert aan dat de gemeente het oordeel van de kantonrechter wel degelijk heeft bestreden (MvG blz. 16 en 17) en dat [verweerder] hierop bij MvA onder 28 ook is ingegaan. Dit middel is volgens mij terecht voorgesteld. Ik denk dat de rechtbank deze passages uit de memorie van grieven over het hoofd heeft gezien. Mocht de rechtbank -stilzwijgend - van mening zijn geweest dat de hier door de gemeente aangevoerde stellingen zich niet duidelijk genoeg richtten tegen de bestreden rechtsoverweging van de kantonrechter, dan vind ik dat onbegrijpelijk. Mogelijk heeft de rechtbank geoordeeld dat het hier niet om grieven ging, nu de onderhavige stellingen niet als - afzonderlijke - grieven zijn betiteld. Dan heeft de rechtbank miskend dat ook bezwaren tegen de uitspraak van de lagere rechter die niet als "grieven" worden aangeduid, toch als zodanig moeten worden beoordeeld. De wet kent geen vormvoorschriften voor grieven, zie Snijders, Civiel Appel, 1999, nr. 193 e.v.. Ik merk naar aanleiding van de schriftelijke toelichting aan de zijde van [verweerder] nog op dat een grief onder omstandigheden kan bestaan in herhaling van het standpunt in eerste aanleg, zie bijv. Snijders, a.w., nr. 195. Dat het standpunt in appel niet verder is uitgewerkt ten opzichte van het standpunt in eerste aanleg, levert dus geen rechtvaardiging op om aan het betreffende argument zonder motivering voorbij te gaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7d8a35f6676a2394d3e159cd350ad31221049e62c4e20409ce7927cbde3b714f | shasum -a 256