Alinea 31 Parket bij de Hoge Raad 10 juli 2001

15. Het is de vraag of een wijziging van de sanctiemogelijkheden als waarvan hier sprake is, zonder meer op een lijn kan worden gesteld met die situatie. De wetgever heeft met de wijziging van artikel 9 lid 2 Sr beoogd de straftoemetingsmogelijkheden van de rechter te verruimen en deze de mogelijkheid te geven de straftoemeting meer af te stemmen op de persoon van de verdachte. Voor zover dit zou leiden tot een strafverzwaring in vergelijking met de onder de oude regeling mogelijke strafoplegging, zou toepassing van de nieuwe regeling in strijd komen met het verbod van terugwerkende kracht. Dat is dus uitgesloten. Zoals in het Verslag is opgemerkt opent de wet echter ook de mogelijkheid een voor de verdachte zo gunstig mogelijke straf op te leggen, bijvoorbeeld in het geval dat de rechter een lage gevangenisstraf tezamen met een hoge geldboete oplegt, waardoor de verdachte zijn baan kan behouden (TK 23 681, nr. 5. p. 1. ). De vraag is of de wetgever heeft willen uitsluiten dat de rechter deze nieuwe regeling zou toepassen in een dergelijk geval, waarin dankzij de mogelijkheid van een combinatie van hoofdstraffen de straftoemeting voor de verdachte gunstiger zou uitpakken. De wet kent geen overgangsregeling waaruit dit volgt. Ook uit de wetsgeschiedenis blijkt niet dat de wetgever deze mogelijkheid heeft willen uitsluiten. De hele vraag is niet aan de orde gekomen. In die omstandigheden brengt de strekking van het bepaalde in artikel 1 lid 2 Sr mee, dat niet de ten tijde van het begaan van het feit geldende bepaling, maar de bepaling die voor de verdachte in concreto het gunstigste is, wordt toegepast.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/29d3fdb5faebcef9cfc54d62d572320accec1ab417e883459b849574f01689aa | shasum -a 256