Alinea 35 Parket bij de Hoge Raad 7 december 2001

Ten eerste meen ik, dat de Rechtbank de gronden voor aansprakelijkheid niet zo strikt heeft onderscheiden als in het middel wordt verondersteld - al geef ik toe dat de woordkeus in de slotalinea van rov. 2 van het eindvonnis van de Rechtbank, wel enigszins tot misverstand aanleiding kan geven. Dat het in werkelijkheid toch anders is, blijkt o.a. uit het hiervóór al aangestipte gegeven, dat [eiseres] haar reconventionele vordering had opgezet en gepresenteerd als een vordering "betrekkelijk tot huur"; dat William de vordering ook zo had opgevat (zij geeft dat met zovele woorden aan, bijvoorbeeld in haar pleitnota in appèl, alinea's 3 e.v.), en dat (dus) de Rechtbank klaarblijkelijk ook de gehele vordering van [eiseres] heeft aangemerkt als gebaseerd op huur. Had de Rechtbank werkelijk bevonden dat [eiseres] ook een aansprakelijkheid van William baseerde op de enkele grond dat die in haar hoedanigheid van opdrachtgeefster, los van haar hoedanigheid van verhuurster, onrechtmatig had gehandeld, dan zou de Rechtbank als appèlrechter onbevoegd zijn geweest om van dit onderdeel van de vorderingen kennis te nemen - ofwel had de Rechtbank onder ogen moeten zien of een vordering op deze grondslag in de hier gevolgde rechtsgang kon worden toegewezen(7). Dat de Rechtbank hiervoor geen aanleiding heeft gezien ondersteunt de uitleg, dat de Rechtbank de hele vordering van [eiseres] heeft beoordeeld als gebaseerd op William's hoedanigheid van verhuurder - met dien verstande dat William's verplichtingen als verhuurder mede werden bepaald door het feit dat zij een renovatieproject rondom het gehuurde uitvoerde, en in het kader van dat project als opdrachtgeefster fungeerde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/29f1189f148a4d6e95eb6a045109c27fc63c03b360ec7c17985de3a018713e27 | shasum -a 256