Alinea 21 Parket bij de Hoge Raad 14 december 2001

1.3 In eerste aanleg heeft [eiser] een verklaring voor recht gevorderd dat hij niet aan het concurrentiebeding is gebonden. Zijn subsidiaire en meer subsidiaire vordering strekten tot (gehele of gedeeltelijke) vernietiging van het concurrentiebeding, althans tot matiging van de te verbeuren boete, althans tot het verkrijgen van een vergoeding indien het concurrentiebeding in stand wordt gelaten. [Eiser] heeft aan zijn vordering ten grondslag gelegd dat [verweerster] hem niet aan het concurrentiebeding kan houden, aangezien [verweerster] daarop geen beroep kan doen als de arbeidsovereenkomst op haar initiatief is beëindigd (inleidende dagvaarding, 9.I). Verder heeft [eiser] aangevoerd dat het concurrentiebeding niet meer geldt, aangezien zijn functie in 1981 is gewijzigd en hij daarna niet opnieuw een concurrentiebeding is overeengekomen (inleidende dagvaarding, 9.II) en ten slotte dat mede als gevolg van de wijzigingen die de onderneming heeft ondergaan sprake is van zodanig gewijzigde omstandigheden dat [verweerster] hem in redelijkheid niet (volledig) aan het concurrentiebeding kan houden (inleidende dagvaarding, 9.III). Voor het geval dat [eiser] toch aan het concurrentiebeding zou zijn gebonden, heeft hij erop gewezen dat zijn belangen zwaarder wegen dan die van [verweerster] (inleidende dagvaarding, 9.IV) en dat hij door de duur en de geografische omvang van het beding, alsmede de disproportionele boete, onevenredig wordt benadeeld (inleidende dagvaarding, 9.V).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a80a7cd859e208ae96ae7b7a3f9dc819a012e8ace97bc608eaa024c5ada88951 | shasum -a 256