Alinea 22 Parket bij de Hoge Raad 14 december 2001

1.4 Bij verstekvonnis van 3 september 1997 heeft de kantonrechter voor recht verklaard dat [eiser] niet aan het concurrentiebeding is gebonden. [Verweerster] is van dit vonnis tijdig in verzet gekomen. Zij heeft aangevoerd dat de arbeidsovereenkomst niet op haar initiatief is beëindigd, maar dat die beëindiging door [eiser] zelf is uitgelokt dan wel veroorzaakt (dagvaarding in oppositie, p. 6/7). Voorts heeft [verweerster] zich op het standpunt gesteld dat de functie van [eiser] in 1981 niet wezenlijk is gewijzigd, maar dat sprake was van een normale promotie (dagvaarding in oppositie, p. 9) en dat ook de overnames van de aandelen en de naamswijzigingen van het bedrijf geen invloed hebben gehad op de inhoud van de functie van [eiser] (dagvaarding in oppositie, p. 10). [Verweerster] heeft er bovendien op gewezen dat [eiser] in het kader van de ontbindingsprocedure een vergoeding heeft ontvangen die met name op continuering van het concurrentiebeding is gebaseerd en dat de kantonrechter bij het vaststellen van die vergoeding van de geldigheid van het concurrentiebeding is uitgegaan (dagvaarding in oppositie, p. 7). Ten slotte heeft [verweerster] haar belangen bij handhaving van het concurrentiebeding benadrukt, waarbij zij zich bereid heeft verklaard de duur van het beding te beperken tot twee en een half jaar en de geografische omvang tot de provincies Groningen, Friesland, Drenthe en Flevoland en de regio Wieringermeer (dagvaarding in oppositie, p. 13/14).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a80a7cd859e208ae96ae7b7a3f9dc819a012e8ace97bc608eaa024c5ada88951 | shasum -a 256