Alinea 25 Parket bij de Hoge Raad 14 december 2001

"Alhoewel de behandelend kantonrechter in haar bovengenoemde beschikking (de ontbindingsbeschikking van 30 mei 1997; LK) geen expliciete uitspraak heeft gedaan over de geldigheid van het concurrentiebeding, is zij er bij het vaststellen van de vergoeding, kennelijk in navolging van partijen, van uitgegaan dat het concurrentiebeding geldig is. Zij overweegt immers, dat [eiser] aanspraak op een vergoeding maakt, 'gelet op (onder meer) de beperkingen die het concurrentiebeding hem de komende vijf jaren oplegt'. Vervolgens overweegt zij in de overwegingen welke leiden tot het vaststellen van de vergoeding (onder meer), dat indien [verweerster] onverkort vasthoudt aan het concurrentiebeding, er van moet worden uitgegaan dat de vooruitzichten van [eiser], mede gezien zijn leeftijd en zijn eenzijdige werkervaring, weinig rooskleurig zijn. Op grond van de door de behandelend kantonrechter vermelde omstandigheden meent zij dat [eiser] een vergoeding naar billijkheid toekomt op basis van de gebruikelijke kantonrechtersformule, waarbij de correctiefactor 2 wordt toegepast. Tenslotte heeft zij, na partijen in de gelegenheid te hebben gesteld hun verzoek alsnog in te trekken, bepaald dat, indien intrekking achterwege bleef, de arbeidsovereenkomst werd ontbonden onder toekenning van een vergoeding naar billijkheid aan [eiser] van fl. 280.000,-. Partijen hebben hun verzoek niet ingetrokken en [verweerster] heeft de vergoeding aan [eiser] betaald.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a80a7cd859e208ae96ae7b7a3f9dc819a012e8ace97bc608eaa024c5ada88951 | shasum -a 256