Alinea 14 Parket bij de Hoge Raad 13 november 2001

3.2. Ik moet de steller van het middel nageven dat de overwegingen van het hof bij mij niet direct de indruk hebben doen ontstaan dat de zaak wel helder was. Het hof overweegt immers dat verdachte het contract niet met de eigen handtekening heeft bezegeld, maar met een handtekening waarin de naam van verdachtes zoon was te herkennen, en dat zulks er niet aan in de weg staat dat verdachte de Peugeot heeft verkregen met instemming van de leasemaatschappij, ook al zou de leasemaatschappij door valsheid in geschrift tot instemming met de afgifte van de auto hebben bewogen. Anderzijds overweegt het hof even verder dat de leasemaatschappij erop moest vertrouwen dat zij het contract aanging met degeen die de handtekening zette. Ik kan het een niet met het ander rijmen. De laatste overwegingen komen er op neer dat de overeenkomst is gesloten door de leasemaatschappij en degeen die de handtekening zette, te weten verdachte. Dat doet zich immers in zeer veel gevallen van oplichting en valsheid in geschrift voor; twee partijen sluiten een overeenkomst, maar de een blijkt bij nader inzien niet degeen te zijn die hij voorgaf te zijn. Dan moet het er ook voor gehouden worden dat de persoon die de handtekening zette gebonden is, ook al heeft deze persoon zich voor een ander uitgegeven. De andere partij kan wel de vernietiging van de overeenkomst bewerkstelligen op grond van bedrog. Dat sluit niet uit dat de ene partij de overeenkomst niet zou zijn aangegaan en zijn prestatie niet zou hebben geleverd als deze partij had geweten hoe de vork werkelijk in de steel zat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/02e75bbf2e1377cb43b618f4ae3b4fc4bab9a5a971b217d9814478bb80a17de2 | shasum -a 256