Alinea 24 Parket bij de Hoge Raad 23 november 2001

2.2 Dit neemt niet weg dat aan een bewijsopdracht in hoger beroep uitdrukkelijk en zonder voorbehoud gegeven beslissingen ten grondslag kunnen liggen, die zich niet lenen voor herstel door de rechter die deze beslissing nam. Een voorbeeld dat met het onderhavige geval verwantschap vertoont, is de zaak Hesseling/Stichting Ombudsman.(7) Ook in deze zaak ging het om een arbeidsconflict waarin Hesseling betaling vorderde van achterstallig salaris met nevenvorderingen, waartegen de Stichting Ombudsman zich verzette met het verweer, dat tussen partijen slechts een stage-overeenkomst had gegolden. De kantonrechter droeg Hesseling op te bewijzen dat tussen partijen een arbeidsovereenkomst heeft bestaan. In hoger beroep heeft de rechtbank dit tussenvonnis bekrachtigd. Toen Hesseling tegen dat vonnis in cassatie ging, wierp de Stichting Ombudsman onder meer tegen dat Hesseling niet-ontvankelijk was op grond van art. 399 Rv. Dit exceptieve verweer werd door de Hoge Raad verworpen omdat het cassatieberoep was gericht tegen het oordeel van de rechtbank, dat het bestaan van de door Hesseling gestelde arbeidsovereenkomst niet reeds voortvloeit uit de in het geding gebrachte bewijsstukken. Dit was een uitdrukkelijk en zonder voorbehoud gegeven beslissing. Het cassatieberoep was dus - terecht - niet gericht tegen de formulering van de bewijsopdracht of de verdeling van de bewijslast.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3fcd371e57b20643b1a2d072f3540bb9fdbb5cb24e65432cf28b0f81501dd741 | shasum -a 256