Alinea 32 Parket bij de Hoge Raad 14 december 2001

2.4 Wat daarvan voor het moment ook zij, ik merk nu al op dat de zojuist bedoelde tussenzin mijns inziens met name tot strekking heeft het geven van een ál te absolute regel te vermijden en overigens een verwijzing impliceert naar een in noot 2 van de conclusie van Hartkamp aangehaald bijzonder geval, waarin door een lagere rechter wél een mogelijke verplichting tot zekerheidstelling werd aangenomen. Het ging in die zaak om een derdenbeslag van een verhuurder die schade had geleden door gedragingen van de onderhuurder en die, ter verzekering van deze vordering, conservatoir beslag had gelegd onder de huurder. De president van de rechtbank Arnhem nam vervolgens aan dat de onderhuurder naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid in beginsel mogelijk gehouden was zekerheid te stellen voor de schade die de huurder door dat beslag leed, maar de voorziening werd vervolgens op andere gronden toch geweigerd. In dat geval werd dus de mogelijkheid niet uitgesloten dat onder bijzondere omstandigheden de verhouding tussen partijen bij de overeenkomst van onderverhuur, tot het stellen van een bankgarantie kan verplichten. Ook in het onderhavige geval is van een (post)contractuele verhouding sprake. Maar overigens moet worden opgemerkt dat de precedentwaarde van deze tussenzin gering is en dat zij m.i. vooral ertoe strekt te voorkomen dat mogelijk toekomstige ontwikkelingen die in het berechte geval nog niet aan de orde waren, op voorhand worden afgesneden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9dbd67820196045f6be9a6601449c9ec902c7a987299816f01da17d168cffde9 | shasum -a 256