Alinea 33 Parket bij de Hoge Raad 14 december 2001

2.5 Voorts verdient aantekening dat moet worden aangenomen dat het middel met name is gebaseerd op de stelling dat de redelijkheid en billijkheid in de (post)contractuele verhouding van partijen, gelet op de bijzondere omstandigheden van het gegeven geval, meebrengt dat [verweerster] de verlangde bankgarantie behoort te doen stellen. Als ik het goed lees is het middel dus niet, althans niet in de eerste plaats, gebaseerd op de stelling dat, afgezien van de postcontractuele verhouding tussen partijen, een wettelijke verplichting tot zekerheidstelling bestaat voor [verweerster]. Daarom rijst aanstonds de vraag of het middel (in zoverre) niet al afstuit op het feit dat het niet klaagt over 's hofs overweging dat "is gesteld noch gebleken, dat [verweerster] verplicht zou zijn tot het stellen van een bankgarantie op grond van een overeenkomst tussen partijen". Dit is alleen dan niet het geval als men deze overweging eng uitlegt in die zin, dat zij betrekking zou hebben op een afzonderlijke overeenkomst specifiek tot het stellen van een garantie en niet op de tussen partijen gesloten aannemingsovereenkomst in verband met de aanvullende werking van de redelijkheid en billijkheid, die de postcontractuele verhouding tussen partijen beheerst. Enige steun voor deze uitleg kan worden geput uit het woord een (overeenkomst), omdat het voor de hand ligt dat het hof zou hebben gesproken over de overeenkomst als het had gedoeld op de tussen partijen gesloten aannemingsovereenkomst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9dbd67820196045f6be9a6601449c9ec902c7a987299816f01da17d168cffde9 | shasum -a 256