Alinea 40 Parket bij de Hoge Raad 7 september 2001

3.3. Mayr-Melnhof stelde in hoger beroep, de status van schuldeiser (niet: boedelschuldeiser) in het faillissement van [A B.V.] te ontlenen aan een cessie door Papierfabriek Doetinchem B.V. op 1 november 2000 van een vordering, die deze papierfabriek ter verificatie bij de curator had aangemeld20. Ervan uitgaande, dat de vordering van Papierfabriek Doetinchem op [A B.V.] reeds bestond op de faillissementsdatum (25 augustus 2000), wordt de rechtsgang van art. 69 Fw m.i. niet gebruikt door een ander dan één van hen, in wier belang de curator is aangesteld. In het algemeen kan een nieuwe omstandigheid ook nog in hoger beroep worden aangevoerd. Een hoger beroep behoeft zich niet te beperken tot beweerdelijke fouten van de eerste rechter; het hoger beroep kan ook worden gebruikt - en wórdt veelal gebruikt - om eigen tekortkomingen in de eerste aanleg alsnog recht te zetten. De vraag resteert, of de eigen aard van de rechtsgang van art. 69 Fw zich ertegen verzet, dat het schuldeiserschap eerst in hoger beroep wordt aangetoond. In eerste aanleg zijn alle betrokkenen klaarblijkelijk ervan uitgegaan dat Mayr-Melnhof een schuldeiser in het faillissement was; eerst nadien is dat door de curator in twijfel getrokken. M.i. wordt noch de strekking van art. 69 Fw noch een praktische hanteerbaarheid van deze rechtsgang geweld aangedaan, wanneer de rechtbank een verzoeker ex art. 69 Fw ontvankelijk acht, die ten tijde van het faillissement (resp. ten tijde van het indienen van het rekest ex art. 69 Fw) nog geen schuldeiser in het faillissement was, maar die status wel heeft verkregen ten tijde waarop de rechtbank in hoger beroep moet beslissen. In deze opvatting faalt het incidenteel cassatiemiddel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c5b2b6230f7fa4588ed7f154638970fa1c163c6987d94d301d6cebfa103868ef | shasum -a 256