Alinea 46 Parket bij de Hoge Raad 5 juni 2001

19. Mijns inziens komt hierin te weinig de eigen aard van de stafbepaling naar voren, die vooreerst beoogt dat men zich verre houdt van een criminele kongsi. Het beschermde rechtsgoed is niet het rechtsgoed dat ter bescherming achter de concrete delicten opdoemt, maar de openbare orde die door een dergelijke kongsi wordt bedreigd. Niet uit het oog moet worden verloren dat het beogen van strafbare feiten voldoende is, en dat niet vereist is dat het oogmerk van de organisatie zich in een of meer concrete strafbare feiten heeft geopenbaard (cf. Buiting/Wedzinga in T&C Sr 3e, aant. 1 op art. 140; HR 13 oktober 1987, NJ 1988, 425). De strafbedreiging op art. 140 Sr is ook in het geheel niet gerelateerd aan de concrete misdrijven, maar heeft een zelfstandige hoogte. De concrete feiten kunnen maar beter niet grondfeiten worden genoemd (NLR, aant. 4 op art. 140), omdat dit suggereert dat art. 140 Sr daarvoor de aansprakelijkheid creëert. Het grondfeit is art. 140 Sr zelf. Voor strafbaarheid is deelneming aan de concrete feiten niet nodig: voldoende voor strafbaarheid is indien men een donatie doet aan een organisatie (NLR, aant. 4 op art. 140) mits de donateur - in de woorden van de Hoge Raad - in zijn algemeenheid weet dat deze organisatie het plegen van misdrijven beoogt; als een deelnemer maar tot het samenwerkingsverband behoort en gedragingen ondersteunt die tot verwezenlijking van het oogmerk strekken, etc. (cf. HR NJ 1998, 225). Anders gezegd: niet voor de strafbaarheid van belang is dus of de deelnemer weet hoe crimineel de organisatie is: dàt zij crimineel is, is voldoende.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4dbca10320ee62df480d05d229cbc9762482eda1e21bb6cde3654987f07c6cb5 | shasum -a 256