Alinea 134 Parket bij de Hoge Raad 27 juni 2001

5.3 De enkele mededeling van B&W dat er betaald moet worden, na de eerdere ambtelijke mededeling dat "met meer dan aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid" geen dergelijke kosten behoeven te worden voldaan, lijkt mij onvoldoende basis voor het toekennen van een schadeloosstelling. Art. 42 Wet op de Ruimtelijke Ordening geeft de gemeenteraad de bevoegdheid om een (exploitatie)verordening vast te stellen met voorwaarden waaronder de gemeente medewerking verleent aan de exploitatie van gronden, die in de naaste toekomst voor bebouwing in aanmerking komen. Een exploitatieverordening bevat onder meer voorschriften omtrent het aandeel van de kosten van voorzieningen van openbaar nut, dat ten laste wordt gebracht van de gronden die door deze voorzieningen worden gebaat en de wijze waarop deze kosten over de gronden worden omgeslagen. De bepaling beoogt het gemeenten mogelijk te maken de exploitatiekosten van een bestemmingsplan (de kosten van openbare nutsvoorzieningen) op de burger te verhalen, onverminderd de mogelijkheid om langs een andere weg dan het sluiten van een exploitatieovereenkomst, bijvoorbeeld via de voorwaarden voor gronduitgifte26 of via een baatbelasting, die kosten te verhalen. Een eigenaar heeft de vrijheid om een exploitatieovereenkomst al dan niet met de gemeente aan te gaan. De prikkel om een exploitatieovereenkomst aan te gaan, is dus zwak indien de voorzieningen die de exploitant nodig heeft om zijn plannen te realiseren al bestaan of door de gemeente ook worden aangelegd zonder dat de eigenaar toetreedt tot een exploitatieovereenkomst.27

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3675bccd4292599f6f6712148d4e156a6c4ac17485321e5f8ef8800299b7246e | shasum -a 256