Alinea 38 Parket bij de Hoge Raad 18 januari 2002

2.6 Ook plv. P-G Van Soest neemt in zijn conclusie voor het aangehaalde arrest het standpunt in dat "vorderingen, hoe achtergesteld en onopeisbaar ook, in beginsel als "steunvordering" aangemerkt kunnen worden" (4.14), althans in het geval dat er meer dan één achtergestelde schuldeiser is (4.13). Voor het geval dat er slechts één achtergestelde schuldeiser is, acht Van Soest nog verdedigbaar dat een vordering die ten opzichte van alle overige vorderingen is achtergesteld en die tevens niet opeisbaar is, geen dienst kan doen als "steunvordering". De strekking van het faillissement - verdeling - komt dan immers niet aan de orde: aan de achtergestelde schuldeiser wordt slechts iets betaald als er na de voldoening van de vordering van de aanvrager nog iets overblijft. Dit wordt volgens Van Soest evenwel reeds anders als er meer dan één achtergestelde schuldeiser is: in dat geval kan immers na de eerste verdeling een tweede verdeling volgen. In verband met het door Van Soest gemaakte voorbehoud voor het geval dat er slechts één achtergestelde schuldeiser is, is van belang dat, alhoewel het hof (mogelijk als gevolg van een verschrijving) van een lening van de aandeelhouder (enkelvoud) spreekt, uit de stukken blijkt van een achtergestelde vordering van de aandeelhouders (meervoud).(6) De noodzaak om hetgeen overblijft tussen deze aandeelhouders als achtergestelde schuldeisers te verdelen, "redt" de vereiste pluraliteit van schuldeisers, ook in de door Van Soest niet gevolgde maar nog wel verdedigbaar geachte opvatting dat één achtergestelde schuldeiser naast de aanvrager niet voldoende is, omdat in dat geval het faillissement niet tot de door de wet beoogde algemene executie ("verdeling") zou leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/64c631085ccca0d525684f8142e33a7c23aab5b9cc37ef614ddf93ecfafe964d | shasum -a 256