Alinea 38 Parket bij de Hoge Raad 1 februari 2002

1.4. FGH c.s. hebben diverse formele verweren gevoerd die in cassatie niet langer aan de orde zijn. Inhoudelijk hebben zij bestreden dat zij bij transactie I of II enige toepasselijke zorgvuldigheidsnorm hebben geschonden. Zij hebben aangevoerd dat transacties als de onderhavige, strekkende tot verkoop van een geldzakvennootschap met vervangingsreserve, op zichzelf niet verdacht of ongebruikelijk waren. Dit gold zeker in de jaren 1982 en 1983, toen nog vrijwel niets bekend was over misbruik van BV's met vervangingsreserves. In de desbetreffende akten hebben FGH c.s. telkens laten opnemen dat de koopster zorg draagt voor de aanschaf van vervangende bedrijfsmiddelen (zie rubriek 1.1.4 hiervoor). FGH c.s. stellen dat zij geen reden hadden om erop bedacht te zijn dat Koningin Marialaan na aankoop niet zou willen of kunnen zorgen voor de aanschaf van vervangende bedrijfsmiddelen dan wel voor de betaling van de belastingschulden. FGH c.s. verkeerden indertijd in de veronderstelling dat de Banque Indosuez, een kapitaalkrachtige Franse bank die veel groter was dan FGH c.s. zelf, achter deze transacties zat teneinde haar onroerend goed-portefeuille uit te breiden. Voorts hebben FGH c.s. aangevoerd dat de zorgvuldigheidsnorm waarop de Staat en de Ontvanger zich beroepen zó nieuw is dat bij de invoering van artikel 40 Invorderingswet 1990 - aan welke bepaling volgens FGH c.s. dezelfde zorgvuldigheidsnorm ten grondslag ligt - terugwerkende kracht uitdrukkelijk door de wetgever werd uitgesloten. Zij achtten het in strijd met de rechtszekerheid dat zij thans worden aangesproken op grond van een zorgvuldigheidsnorm die eerst ná de beweerdelijk onrechtmatige gedragingen is uitgekristalliseerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ff083676f28b6fa33430462a812abd703eb5ef059a5b1fc855e160edd27a1880 | shasum -a 256