Alinea 78 Parket bij de Hoge Raad 1 februari 2002

2.13. In de rechtspraak kwam deze materie aan de orde toen een ontvanger een vordering tot schadevergoeding op grond van onrechtmatige daad instelde tegen een groep die zich toelegde op de aankoop van aandelen in vennootschappen met vervangingsreserve, welke vennootschappen na de aandelenoverdracht werden leeggehaald. In HR 28 juni 1996, NJ 1997, 102 (Van Maarseveen) m.nt. J.W. Zwemmer(26) werd in de eerste plaats beslist dat de ontvanger ontvankelijk was in die vordering. De ontvankelijkheidsvraag is in het huidige geding in gelijke zin beslist (zie rov. 3.5). In de tweede plaats werd in het Van Maarseveen-arrest niet van belang geacht of ten tijde van het onrechtmatige handelen de belastingschuld al dan niet door een aanslag was geformaliseerd. Wel achtte de Hoge Raad voor de vaststelling van de omvang van de schadevergoeding nodig dat de grootte van de schade uit een opgelegde aanslag blijkt; dat kan ook volgens de Hoge Raad nog aan de orde komen in de schadestaatprocedure. Dit gedeelte van het Van Maarseveen-arrest heeft geleid tot veel kritiek uit fiscale kring, welke kritiek hoofdzakelijk is gebaseerd op de bevoegdheidsverdeling tussen inspecteur en ontvanger. Volgens de kritiek mag de ontvanger geen invorderingsmaatregelen nemen zonder dat de inspecteur een aanslag heeft opgelegd(27). In een latere uitspraak, HR 8 mei 1998, NJ 1998, 890 m.nt. ARB (rov. 3.5), heeft de Hoge Raad overwogen dat de ontvanger door het open stelsel van de Invorderingswet 1990 een vordering uit onrechtmatige daad kan instellen tegen degenen die hem benadelen in zijn mogelijkheden om verhaal op de goederen van de belastingplichtige te nemen voor diens bestaande of toekomstige belastingschulden, welk verhaal uiteraard slechts kan plaatsvinden nadat deze belastingschulden met toepassing van de belastingwetgeving zijn vastgesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ff083676f28b6fa33430462a812abd703eb5ef059a5b1fc855e160edd27a1880 | shasum -a 256