Alinea 79 Parket bij de Hoge Raad 1 februari 2002

2.14. In de derde plaats werd in het Van Maarseveen-arrest (rov. 3.6) het verweer verworpen dat art. 40 Iw 1990 (c.q. de daarop betrekking hebbende overgangsbepaling in art. LVII Invoeringswet Iw 1990) in de weg stond aan de vordering van de ontvanger, voor zover zijn vordering betrekking had op belastingschulden van vennootschappen wier aandelen vóór 1 juni 1990 zijn vervreemd. De Hoge Raad overwoog dat art. 40 Iw 1990 niet van toepassing was op de vordering van de ontvanger tot vergoeding van de schade welke de ontvanger lijdt doordat de invordering als gevolg van het onrechtmatig handelen niet meer mogelijk is, ook al zou moeten worden geoordeeld dat artikel 40 naar tekst of strekking mede op een dergelijk geval betrekking kan hebben. De Staat en de Ontvanger willen uit deze overweging een algemene regel afleiden, die ook geldt wanneer de ontvanger de verkoper van de aandelen tot schadevergoeding aanspreekt (s.t. blz. 9). Met het hof (rov. 3.17) ben ik van mening dat de Staat en de Ontvanger in het Van Maarseveen-arrest méér willen lezen dan er werkelijk staat. Uit de desbetreffende rechtsoverweging kan ik niet anders opmaken dan dat de Hoge Raad heeft beslist dat art. 40 Iw 1990 en de daarop betrekking hebbende overgangsbepaling niet van betekenis zijn voor een vordering van de ontvanger tegen de koper van de aandelen. De vraag die partijen thans gescheiden houdt, namelijk of een vordering van de Ontvanger op grond van onrechtmatige daad tegen de verkoper van de aandelen wordt belemmerd door art. 40 Iw 1990 en art. LVII Invoeringswet Iw 1990, althans de daaraan ten grondslag liggende rechtsnorm of wil van de wetgever, wordt volgens mij in rov. 3.6 van het Van Maarseveen-arrest niet beantwoord.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ff083676f28b6fa33430462a812abd703eb5ef059a5b1fc855e160edd27a1880 | shasum -a 256