Alinea 86 Parket bij de Hoge Raad 1 februari 2002

2.21. Vervolgens is, zoals in het bestreden arrest helder wordt beschreven, de wetgever door het advies van de Raad van State voor de keuze gesteld art. 40 slechts te laten gelden voor gevallen waarin de vervreemding van de aandelen op of na 1 juni 1990 heeft plaatsgevonden, dan wel ook voor gevallen waarin de vervreemding dateert van vóór 1 juni 1990. De wetgever heeft voor het eerste gekozen: een aansprakelijkheidsregeling die slechts voor de toekomst kan werken. De in dit geding actuele vraag, of een vordering tot schadevergoeding tegen de verkoper mogelijk is, op grond van schending van een materiële gedragsnorm die inhoudelijk overeenkomt met die, welke aan art. 40 Iw 1990 ten grondslag heeft gelegen, wordt ook in de geschiedenis van de Invoeringswet Iw 1990 niet expliciet beantwoord. Het hof heeft gezocht naar een impliciet antwoord. De bestreden beslissing rust in feite op twee pijlers: (i) dat de overwegingen van rechtszekerheid die hebben geleid tot het ontzeggen van terugwerkende kracht aan art. 40 Iw 1990 geacht moeten worden evenzeer te gelden m.b.t. een vordering als de onderhavige (rov. 3.13); en (ii) dat het uitsluiten van de terugwerkende kracht van art. 40 Iw 1990 alle betekenis zou ontberen indien de wetgever (tegelijkertijd) door de keuze voor een open stelsel het instellen van een vordering uit onrechtmatige daad op grond van dezelfde normovertreding wel met terugwerkende kracht mogelijk zou hebben willen maken (rov. 3.15).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ff083676f28b6fa33430462a812abd703eb5ef059a5b1fc855e160edd27a1880 | shasum -a 256