Alinea 43 Parket bij de Hoge Raad 12 februari 2002

26. Uit de jurisprudentie van de Hoge Raad over de Vuurwapenwet, gewezen vlak voordat deze wet werd vervangen door de Wet wapens en munitie, welke jurisprudentie daarom wordt geacht mede betrekking te hebben op de WWM, volgt dat de dader van een vuurwapendelict zich in meerdere of mindere mate bewust moet zijn geweest dat zijn handelen betrekking had op vuurwapens (of munitie). Die bewustheid - als stilzwijgende bestanddeel van het strafbare feit, zie M. Kessler, Subjectieve bestanddelen in bijzondere wetten, diss. Groningen, 2001, p. 71) moet uit de bewijsmiddelen kunnen worden afgeleid, aldus HR 10 juni 1986, NJ 1987, 85. (Zie voor de heersende leer ook Wemes, T&C Sr, 3e, aant. 4c bij Inleidende opmerkingen WWM; en Schalken in zijn noot onder HR 26 januari 1999, NJ 1999, 537.) Indien het voorhanden hebben van een vuurwapen en munitie bewezen is verklaard, zal derhalve uit de bewijsmiddelen enigerlei bewustheid ten aanzien van het voorhanden hebben, moeten kunnen worden afgeleid. Het bewijs van die bewustheid vereist niet een bekennende verklaring van de verdachte en kan stoelen op de objectieve omstandigheden van het geval (Kessler, o.c., p. 91). De enkele ontkenning, ja zelfs de enkele, niet nader gespecificeerde, bewering dat de gevonden wapens waarschijnlijk door een bepaalde andere persoon in de woning van de verdachte zijn achtergelaten, behoeft het bewijs van die bewustheid niet onmogelijk te maken noch tot Meer-en-Vaart-situatie te leiden, waarop in een bewijsmotivering nader moet worden ingegaan (vgl. HR 17 november 1998, NJ 1999, 152).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/30c7dcd0eff49b57409559fcc1468c6e6a1ff95d600d2d2ee9e761295fb0c5e8 | shasum -a 256