Alinea 12 Parket bij de Hoge Raad 11 januari 2002

i) In de hiervoor reeds genoemde hoofdprocedure heeft de Kantonrechter te Oostburg op de door [verweerster] tegen [eiseres] ingestelde loonvordering bij vonnis van 28 oktober 1993 - na tussenvonnis van 24 juni 1993 - voor recht verklaard dat tussen partijen sedert 1 januari 1991 een arbeidsovereenkomst bestaat met veroordeling van [eiseres] tot betaling van een bedrag wegens loon, vakantietoeslag en vergoeding voor niet genoten vakantiedagen, op te maken bij staat en te vereffenen volgens de wet, vermeerderd met een verhoging van 50% van het daarmee corresponderende netto-loonbedrag, te rekenen vanaf 18 december 1991, alles vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 11 maart 1991. Daarmee honoreerde de Kantonrechter het betoog van [verweerster], op 5 november 1981 als verkoopster in dienst getreden bij [betrokkene A], dat de door [betrokkene A] op 31 december 1990 gestaakte onderneming door [eiseres] was overgenomen in de zin van art. 7A:1639aa e.v. BW en dat zij ten tijde van die overgang nog in dienst was van [betrokkene A] nu de Directeur van het Gewestelijk Arbeidsbureau geen vergunning voor de - haar op 1 januari 1991 door [betrokkene A] aangezegde - beëindiging van de dienstbetrekking had gegeven. De Kantonrechter nam in aanmerking dat [eiseres] van de rechtsverhouding met [verweerster] op de hoogte was omdat zij in 1991 in rechte op de voet van art. 1639w (oud) BW had verzocht de arbeidsovereenkomst met [verweerster] te ontbinden voor het geval mocht blijken dat van een arbeidsovereenkomst tussen haar en [verweerster] sprake was; in die ontbindingsprocedure had de Kantonrechter [eiseres] overigens niet-ontvankelijk verklaard omdat - aldus de Kantonrechter - niet was vast te stellen of tussen partijen een arbeidsovereenkomst tot stand was gekomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b76aacbfd9473e22f98f9108ce71d1c2eadfa81a8979c764fda993e13b3c4699 | shasum -a 256