Alinea 42 Parket bij de Hoge Raad 5 april 2002

20. Het subonderdeel komt tegen dit oordeel terecht op. Het oordeel van de Oostenrijkse rechter komt erop neer dat de bedoelde stelling van de vader niet aannemelijk is geworden. Dit oordeel berust kennelijk op een waardering van het aanwezige bewijsmateriaal, waarbij de Oostenrijkse rechter klaarblijkelijk meer waarde heeft gehecht aan het bericht van het Pflegeschaftsgericht dan aan het rapport van de verzekeringsgeneeskundige van Gemeenschappelijke Medische dienst. De juistheid van dit oordeel kan, wegens het verbod van "révision au fond", in de exequaturprocedure niet ter discussie worden gesteld. Waar de Oostenrijkse rechter aan de stelling van de vader niet is voorbijgegaan en, integendeel, heeft aangegeven op welke gronden hij deze stelling niet aannemelijk heeft geoordeeld, en in aanmerking genomen dat ook naar Nederlands procesrecht geen hoge motiveringseisen worden gesteld aan alimentatiebeslissingen die uitsluitend betrekking hebben op het vaststellen en wegen van de door partijen met het oog op draagkracht en/of behoefte naar voren gebrachte omstandigheden, heeft het Hof, oordelende dat tenuitvoerlegging van de Oostenrijkse beslissing afstuit op strijd met de Nederlandse openbare orde, hetzij blijk gegeven van een onjuiste rechtsopvatting van de openbare orde-exceptie, hetzij zijn oordeel onvoldoende gemotiveerd, nu zonder nadere motivering, die ontbreekt, niet begrijpelijk is waarom het aan de Oostenrijkse beslissing toegeschreven motiveringsgebrek "ernstig in strijd (is) met fundamentele beginselen van behoorlijke rechtspleging naar nederlandse opvattingen". Subonderdeel 2.1 is derhalve gegrond, zo al niet in zijn rechtsklacht, dan toch in zijn motiveringsklacht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e07e957368c63ab513a36d3335825506108bdb8423d00a5f83ed628709c09cb2 | shasum -a 256