Alinea 46 Parket bij de Hoge Raad 8 maart 2002

2.5 Ten overvloede merk ik over het oordeel van de rechtbank nog het volgende op. Gegeven dat partijen het eens waren over zaak en prijs (en zelfs ook over de details van de beoogde verkoop), volgt uit art. 177 Rv dat het in beginsel op de weg lag van Jutphaas om te bewijzen dat van die overeenkomst mede de (tot 1 december 1995 verlengde) ontbindende voorwaarde onderdeel uitmaakt, waarop zij zich beroept.(13) Op zichzelf is het natuurlijk mogelijk dat de rechter in de bijzondere omstandigheden van het gegeven geval aanleiding ziet te oordelen, dat dit bewijs is geleverd tot op tegenbewijs. De daartoe door de rechtbank in haar tussenvonnis gehanteerde motivering is echter ondeugdelijk gebleken. Zij heeft haar oordeel immers gebaseerd op het feit dat deze (verlengde) ontbindende voorwaarde deel uitmaakt van het enige door alle partijen getekend exemplaar van de brief van 25 oktober 1995. Maar zoals opgemerkt onder 1.2(e) van deze conclusie is bij de bewijslevering komen vast te staan dat de handtekeningen van [eiser] en zijn makelaar [betrokkene A] onder die brief zijn geplaatst toen de (later door [betrokkene D] en [betrokkene C] bijgeschreven en -getypte) toevoegingen daarin nog niet voorkwamen. In dit licht valt niet in te zien dat aan de door de rechtbank gememoreerde omstandigheid enige bewijskracht toekomt. Want omdat aan de onderhavige brief, die als onderhandse akte valt aan te merken, ten aanzien van de onderhavige vraag geen uitwendige bewijskracht toekomt (art. 186 lid 2 Rv), heeft zij in zoverre tussen partijen ook geen materiële bewijskracht (art. 184 lid 2 Rv).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d79060bed5b02764f572b1493dd5d17bee2a7ce8dbebbb14fe9b7ebbfc0f3d64 | shasum -a 256