Alinea 65 Parket bij de Hoge Raad 26 april 2002

2.13 Ten overvloede teken ik nog aan dat de verkoop van het huis van [eiser] c.s., ongeveer drie jaar nadat [eiser] c.s. [verweerster] in gebreke hadden gesteld, niet vergelijkbaar is met de persoonlijke omstandigheden van de schuldeiser die in de hiervoor (in nr. 2.6) genoemde rechtspraak (waarin het ging om zaaksbeschadiging of daaraan verwante situaties, te weten die van de huurder die bij het einde van de huur het gehuurde niet in de oorspronkelijke staat had teruggebracht) aan een abstracte berekening van de schade in de weg stonden. Zie ik het wel, dan speelde in die rechtspraak een rol, dat reeds ten tijde van de zaaksbeschadiging (c.q. de wanprestatie of het einde van de huur) vaststond, dat daadwerkelijk herstel onnodig en zinloos was.(30) Men kan, volgens de schadeberekeningstheorie van Barendrecht, Kars en Morée,(31) in die rechtspraak een toepassing zien van de gedachte dat de schuldeiser recht heeft op herstel, maar niet op (vormen van) herstel die hij reeds door een onomkeerbare beperking van zijn keuzemogelijkheden heeft uitgesloten. Van een beperking van de keuzemogelijkheden van [eiser] c.s., in die zin dat een voltooiing van de restauratiewerkzaamheden al in 1992 bij voorbaat zinloos en onnodig was, was echter geen sprake. Evenmin deed zich hier het geval voor van het arrest van 28 april 2000,(32) waarin aan schadevergoeding in de weg stond, dat de betrokken schade inmiddels feitelijk door een derde was hersteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/52084badb6ea50eed2d4013f2fc4e10db1d2b53c9c012afd382534fe11752ad1 | shasum -a 256