Alinea 64 Parket bij de Hoge Raad 26 februari 2002

18. De in het eerste onderdeel van dit middel opgenomen rechtsklacht lijkt mij uiteindelijk niet terecht te zijn voorgesteld. Ik voeg daaraan toe dat, anders dan daarin (onderdeel 6 van de toelichting) wordt gesteld uit HR NJ 1999, 567 niet valt op te maken dat het openbaar ministerie in alle gevallen waarin het 'zich een bevoegdheid aanmeet die hem niet toekomt en aldus de verhouding tussen het openbaar ministerie en de rechter bij de behandeling van strafzaken miskent' deswege niet-ontvankelijk verklaard zal moeten worden. In die situatie zal de ontvankelijkheid van het openbaar ministerie spoedig ter sprake komen, omdat (zoals in deze uitspraak is overwogen) een inbreuk op de taakverdeling tussen openbaar ministerie en rechter, of op de gehoudenheid van het openbaar ministerie rechterlijke uitspraken ten uitvoer te leggen, 'het wettelijk systeem in de kern raakt'. Of een niet-ontvankelijk verklaring in een dergelijk geval moet volgen blijft evenwel ter beoordeling van de rechter. Nog minder kan uit EHRM NJ 1998, 434 worden begrepen dat 'buiten kijf staat dat een rechterlijke beslissing door het openbaar ministerie op straffe van een niet-ontvankelijkverklaring dient te worden gerespecteerd' (onderdeel 8 van de toelichting op het middel), reeds omdat het EHRM zich uit de aard der zaak niet uitlaat over de gevolgen die een nationale rechter, binnen de grenzen van diens rechtsstelsel, zal hebben te verbinden aan een schending van in het EVRM gewaarborgde rechten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f6d893ac429b7760c1d4382732dd73b1123a48c95d0ec3248416503ff4fe4e64 | shasum -a 256