Alinea 36 Parket bij de Hoge Raad 3 mei 2002

21. Anders dan het middel kennelijk meent, staat de Kalfelis-uitspraak er echter geenszins aan in de weg dat een gerecht zich bevoegd acht om kennis te nemen van zowel het onderdeel van de vordering dat op contract is gebaseerd als het onderdeel van de vordering dat op onrechtmatige daad is gebaseerd, indien het gerecht ten aanzien van het contractuele onderdeel van de vordering bevoegdheid kan ontlenen aan art. 5 sub 1 en ten aanzien van het delictuele onderdeel van de vordering bevoegdheid kan ontlenen art. 5 sub 3. Het Hof, oordelende dat de bevoegdheid van de Rechtbank te Rotterdam is gebaseerd op art. 5 sub 1 én art. 5 sub 3, heeft kennelijk beslist dat ten aanzien van de vordering van Ziegler, voor zover deze is gebaseerd op wanprestatie, is voldaan aan de voorwaarde voor bevoegdheid van art. 5 sub 1 en dat, voor zover de vordering is gebaseerd op onrechtmatige daad, is voldaan aan de voorwaarde voor bevoegdheid van art. 5 sub 3. Tegen dit laatste oordeel komt het middel niet op. Van schending van het in het Kalfelis-arrest uitgesproken verbod van jurisdictionele natrekking tussen art. 5 sub 3 en art. 5 sub 1 is dus geen sprake. De klacht dat het Hof zich heeft schuldig gemaakt aan een onjuiste kwalificatie van de begrippen "verbintenissen uit overeenkomst" in de zin van art. 5 sub 1 en "verbintenissen uit onrechtmatige daad" in de zin van art. 5 sub 3, mist bij gevolg belang: ook als juist zou zijn dat bij een verdragsautonome interpretatie de verplichting die voortvloeit uit schending van de door het Hof bedoelde "buitencontractuele norm" aangemerkt moet worden als een "verbintenis uit overeenkomst" in de zin van art. 5 sub 1, blijft staan het oordeel van het Hof dat de Rechtbank te Rotterdam bevoegd is op grond van art. 5 sub 1. Onderdeel 3 en het daarop voortbouwende onderdeel 4 zijn derhalve tevergeefs voorgesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ee22f0d850dc71d465afed0281e19f755ad696a349c598220e68e4c25ee1cc02 | shasum -a 256