Alinea 22 Parket bij de Hoge Raad 7 juni 2002

7. Bij tussenarrest van 14 juli 1999 heeft het Hof vooropgesteld dat [verweerster] jegens [eiseres] toerekenbaar is tekortgeschoten. Voorts oordeelde het Hof dat [verweerster] was geslaagd in het haar opgedragen bewijs. Het Hof verbond daaraan de conclusie dat de Smecoma-voorwaarden tussen partijen van toepassing zijn geworden doordat [eiseres] tegenover [verweerster] het gerechtvaardigd vertrouwen heeft gewekt dat zij met de toepasselijkheid van de voorwaarden instemde nu niet is gesteld of gebleken dat [eiseres] tegen toepasselijkheid van de voorwaarden bij [verweerster] heeft geprotesteerd. Het Hof concludeerde dat de door [eiseres] gevorderde bedrijfsschade gezien art. 13.1 van de Smecomavoorwaarden niet voor vergoeding in aanmerking kon komen. Het Hof stelde vast dat gezien art. 13.1 met betrekking tot de aansprakelijkheid voor de overige schade die bestaat uit de kosten gemoeid met het vervangen van de goten en de daarmee verband houdende kosten, beslissend is of [verweerster] voor deze schade "verzekerd is, dan wel redelijkerwijs, gezien de in de branche geldende gebruiken, verzekerd had behoren te zijn". In verband hiermee heeft het Hof [verweerster] in de gelegenheid gesteld bij akte de desbetreffende verzekeringspolis over te leggen alsmede de aanmelding van de schade bij de verzekeraar en de reactie daarop van die verzekeraar, en voorts om stukken over te leggen waaruit kan volgen of [verweerster] redelijkerwijs tegen de onderhavige schade verzekerd had behoren te zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/899bde60c3c251487ab1b2e023406767bb1601fde559045318204b654106d069 | shasum -a 256