Alinea 18 Parket bij de Hoge Raad 20 september 2002

4. Bij incidenteel vonnis in de vrijwaring van 28 januari 1993 heeft de Rechtbank de exceptie van onbevoegdheid verworpen. Daartoe overwoog de Rechtbank dat zij op grond van art. 6, aanhef en sub 2, EEX bevoegd is om van de vordering in vrijwaring kennis te nemen en dat uit de stellingen van Siplast niet kan volgen dat zich hier de situatie voordoet dat de vordering (in de hoofdzaak) slechts is ingesteld om Siplast af te trekken van de rechter die de wet haar toekent. Naar het oordeel van de Rechtbank stond het Instala vrij om met passering van Siplast, met wie zij niet in een contractuele relatie stond, haar eveneens in Nederland gevestigde leverancier Delbouw aan te spreken tot vergoeding van de schade en deze daartoe voor de Nederlandse rechter te dagvaarden. Van Instala kan niet worden verlangd dat zij met voorbijgaan van haar contractspartij Delbouw, in haar visie de partij die in elk geval jegens haar schadeplichtig is, een rechtstreekse niet op een overeenkomst gebaseerde vordering jegens Siplast had ingesteld, waartoe zij zich tot de Franse rechter had dienen te wenden. Ook indien Instala en Delbouw het met elkaar eens zijn dat de schade aan de dakbedekking is ontstaan als gevolg van fabricagefouten in het door Siplast geproduceerde materiaal, blijft Instala er recht en belang bij hebben om haar leverancier Delbouw aan te spreken en blijft de bevoegdheid van de Rechtbank om kennis te nemen van de vrijwaringsvordering van Delbouw tegen Siplast onverlet, aldus de Rechtbank.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4b64bb19a6b34b97f3ee12668a7f35b8a4a16d1eae64ae4e4b67eb2fd70f0193 | shasum -a 256