Alinea 40 Parket bij de Hoge Raad 14 juni 2002

De waardering door de rechter van het bewijs zal niet los kunnen worden gezien van de aard van het geschil en het gewicht van de daarbij betrokken belangen.(9) Het is niet onbegrijpelijk dat de rechter geneigd zal zijn zwaardere eisen aan de intrinsieke waarde van het bewijs te stellen (en navenant minder ruimte voor een rechterlijk vermoeden te laten), als het gaat om het bewijs van feiten waarvan de rechtsgevolgen zeer ingrijpend zijn voor de wederpartij van de partij die met het bewijs is belast. De lat voor het door de alimentatieplichtige te leveren bewijs van een samenleving in de zin van art. 1:160 BW ligt hoog. Dat blijkt ook uit de uitkomst van de zaak waarin de Hoge Raad op 9 november 2001 heeft beschikt en die gekenmerkt wordt door bijzonderheden waarvan de grote gelijkenis met die van de onderhavige zaak blijkens (nr. 3 van) de schriftelijke toelichting van mr. Kist ook aan de man is opgevallen. De alimentatieplichtige in de op 9 november 2001 besliste zaak had gesteld, dat zijn ex-echtgenote met de betrokken man regelmatig op vakantie gaat en samen met hem boodschappen doet. Voorts had hij aangegeven dat zij de beschikking heeft over een auto, die best op naam van die man kan staan, maar in feite alleen bij haar in gebruik is. Tot slot had hij gesteld dat hij getuigen heeft die uit eigen constateringen weten van de hechte band tussen zijn ex-vrouw en haar "vriend" en hoe zij met elkaar omgaan. In zijn beschikking van 9 november 2001 oordeelde de Hoge Raad niettemin dat het hof een door de alimentatieplichtige gedaan bewijsaanbod terecht had gepasseerd, nu de gestelde feiten, zelfs als deze komen vast te staan, niet tot toepassing van art. 1:160 BW kunnen leiden.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2250c33edab52633ba140fc2828e8ca3e2925c4479970342f14848e4b2b3675b | shasum -a 256