Alinea 51 Parket bij de Hoge Raad 31 mei 2002

In de meerderheidsopvatting vindt men wel aanwijzingen voor het standpunt dat men de waarde van de zakelijke "onbelichaamde goodwill" in de verdeling moet betrekken door zonodig aan te nemen dat deze goodwill door de Hoge Raad in 1951 in het damesmodebedrijf-arrest als vermogensrecht is aanvaard. Men vindt dit standpunt expliciet bij De Boer, die het genoemde arrest inderdaad aldus leest dat de gedachte dat "onbelichaamde goodwill" geen gemeenschapsgoed in de zin van art. 1:94 BW kan zijn, daarin niet is aanvaard.(19) Zelf acht ik dit standpunt nogal gewaagd, nu niets erop wijst dat de Hoge Raad in het damesmodebedrijf-arrest mede het oog heeft gehad op "onbelichaamde goodwill" en de door de Hoge Raad gevolgde gedachtegang (ook los van de "voorzet" van Langemeijer) veeleer op een tot de "belichaamde goodwill" beperkte strekking wijst.(20) De erkenning van de goodwill als goed, althans in het kader van art. 1:94 BW, hoeft echter niet beslissend te zijn. Naast de mogelijkheid dat (de waarde van) goodwill die niet in goederen is belichaamd, daaraan in het kader van de verdeling toch op enigerlei wijze wordt toegerekend, is vooral van belang dat de rechtsbetrekkingen tussen deelgenoten mede door de eisen van redelijkheid en billijkheid worden beheerst (art. 3:166 lid 3 jo. art. 6:2 BW). Naar ook Luijten, zelfs voor de persoonlijke "onbelichaamde goodwill", aanneemt, kunnen de eisen van redelijkheid en billijkheid meebrengen dat de echtgenoot aan wie de onderneming niet wordt toegedeeld, voor de daaraan verbonden (maar niet belichaamde) goodwill een vergoeding ontvangt, in het bijzonder in het geval dat ook deze echtgenoot aan de vorming van die goodwill heeft bijgedragen.(21)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bb03b445a567eec2a95593792bbff914a9c13bee930f52d65017cfcc13e54d4b | shasum -a 256