Alinea 84 Parket bij de Hoge Raad 31 mei 2002

De (geldelijke) bijdrage van de vrouw aan de verwerving van goodwill door de man zou hebben bestaan uit haar aandeel in de als gevolg van de inverdienregeling door de gemeenschap gemiste inkomsten. Dat die inverdienregeling mede tot vergoeding van goodwill zou strekken, is echter betwist. De rechtbank had weliswaar aangenomen dat de inverdienregeling (overigens slechts ten dele) tot vergoeding van goodwill strekte, maar baseerde zich daarvoor in het bijzonder op de notitie van belastingadviesbureau [C] van 20 juni 1995, (36) er daarbij (naar mijn mening zonder goede grond) van uitgaand dat die notitie inzicht in de motieven van de maatschap voor de geldende inverdienregeling zou bieden.(37) Dat, in een situatie waarin geen aanspraak op realiseerbare goodwill ontstaat, een inverdienregeling mede tot betaling van goodwill zou strekken, lijkt mij intussen bepaald niet evident (en wordt, zoals ten processe bij herhaling gesignaleerd, ook door de belastingdienst niet aanvaard). Voor zover betrokkenen daarvan zelf al een duidelijk beeld hebben, zullen, naar ik meen, in een dergelijke situatie andere motieven doorgaans overheersen, zoals de wens de zittende maten voor al te grote schommelingen in de omvang van hun winstaandelen als gevolg van nieuwe toetredingen te behoeden, overigens zoveel mogelijk met behoud van geleidelijke groei van het inkomen van de toetreder. Ook de gedachte dat de bijdrage van de toetreder aan de omzet aanvankelijk zal achterblijven, pleegt daarbij een rol te spelen.(38)

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bb03b445a567eec2a95593792bbff914a9c13bee930f52d65017cfcc13e54d4b | shasum -a 256