Alinea 57 Parket bij de Hoge Raad 12 juli 2002

2.14 Ad a) Hiervoor (in nr. 2.11) kwam al aan de orde dat voor de medische tuchtrechter en voor de rechter die over civielrechtelijke aansprakelijkheid moet beslissen, verschillende toetsingskaders en verschillende criteria gelden. Dat bij "afwijkende" uitkomsten bijzondere motiveringseisen voor het aansprakelijkheidsoordeel van de burgerlijke rechter zouden gelden, kan al om die reden niet worden aanvaard. Overigens blijkt uit de motivering van het aangevochten oordeel voldoende duidelijk waarom het hof, ondanks het oordeel van het Medisch Tuchtcollege, civielrechtelijke aansprakelijkheid heeft aanvaard. Beide colleges gaan van (nagenoeg) dezelfde omstandigheden uit. Volgens het Medisch Tuchtcollege heeft [eiser 1] een tel- en/of tasttelfout gemaakt,(12) terwijl het hof ervan uitgaat dat ofwel sprake is geweest van een tasttelfout, ofwel van een verschuiving van de huid tussen markering en incisie (rov. 4.10). Het Medisch Tuchtcollege heeft geoordeeld dat [eiser 1] geen verwijt als bedoeld in art. 1 van de Medische Tuchtwet kan worden gemaakt: volgens het college heeft [eiser 1] het vertrouwen in de medische stand door de gemaakte fout niet ondermijnd. Het hof heeft geoordeeld dat de gemaakte fout impliceert dat [eiser 1] niet heeft gehandeld met de zorgvuldigheid die van een redelijk bekwaam en redelijk handelend vakgenoot in gelijke omstandigheden mocht worden verwacht. Het hof heeft aan dit oordeel ten grondslag gelegd dat bij palpatoire lokalisatie hoogstzelden sprake is van een onjuist resultaat en dat ervan moet worden uitgegaan dat [verweerder] een normale wervelkolom heeft en niveau L3-L4 niet moeilijk is te bepalen, zodat [eiser 1] de fout had kunnen voorkomen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4fd7345f9e24cfced14321c9adf4d0a774db31742323499efa2166791040fcc0 | shasum -a 256