Alinea 32 Parket bij de Hoge Raad 21 juni 2002

9. De eerste stelling waarop het middel rust, mist feitelijke grondslag. Uit het bestreden arrest blijkt niet dat het Hof heeft miskend dat de wijzigingsbeschikking in kracht van gewijsde is gegaan. Het tegendeel is waar. Reeds uit zijn overweging dat het op de weg van [eiser] had gelegen (en ligt) een verzoek tot wijziging van de alimentatie tegen [de zoon] in te dienen blijkt dat het Hof ervan is uitgegaan dat de wijzigingsbeschikking in kracht van gewijsde is gegaan. Evenmin blijkt uit het bestreden arrest dat het Hof eraan voorbij heeft gezien dat de Rechtbank in die beschikking geen bedrag heeft bepaald dat [eiser] zou hebben te betalen aan [de zoon]. Naar 's Hofs uitleg van de wijzigingsbeschikking is door deze beschikking de bij de beschikking van 1 december 1983 opgelegde alimentatie ten behoeve van [de zoon] slechts gewijzigd ten aanzien van de periode van 9 augustus 1988 tot 7 juli 1993 en bleef de ingevolge de beschikking van 1 december 1983 geldende verplichting tot betaling van een bijdrage ten behoeve van [de zoon] haar gelding voor de periode na 7 juli 1993 behouden, met dien verstande dat ingevolge het bepaalde in art. 1:395b BW vanaf dat tijdstip het vastgestelde bedrag geldt als een bijdrage in de kosten van levensonderhoud en studie als bedoeld in art. 1:395a BW. Zoals blijkt uit het slot van r.o. 7 heeft het Hof onderkend dat in de wijzigingsbeschikking is overwogen dat [de zoon] een zelfstandig verzoek zal indienen tot het vaststellen van een bijdrage in de kosten van studie van levensonderhoud voor de periode vanaf 7 juli 1993. Het Hof heeft evenwel geoordeeld dat [eiser] aan die overweging geen rechten kan ontlenen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/d2f89f2910d550ca83b36fbd950bb4af17811263fd0b7c9c25b0a3568aeca58d | shasum -a 256