Alinea 101 Parket bij de Hoge Raad 9 augustus 2002

2.23 Dat het hof in rov. 4.14 de genoemde rov. 4.2 en 4.4-4.6(16) van de rechtbank heeft onderschreven, impliceert voorts dat het hof, evenals de rechtbank, mede gelet op de professionaliteit van de bij de opstelling daarvan betrokken onderhandelaars, doorslaggevende betekenis aan de tekst van de intentieverklaring, de lenings- en de optie-overeenkomst heeft toegekend. De door Crescendo in het geding gebrachte getuigenverklaringen doen aan die betekenis niet af; zij wijzen volgens rechtbank en hof niet in een andere richting. Hieraan heeft het hof in rov. 4.14 nog toegevoegd, dat gesteld noch gebleken is dat Bonoparti c.s., [verweerster 3] en Crescendo ooit hebben gesproken over de voorwaarden waaronder Crescendo nadere gelden ter beschikking zou stellen en dat Bonoparti c.s. en [verweerster 3] daartoe ook nimmer een voorstel aan Crescendo hebben gedaan. In een en ander ligt besloten dat het aangeboden bewijs in de optiek van het hof andere feiten en omstandigheden betreft dan concreet overleg (laat staan: een door partijen bereikte overeenstemming) over de voorwaarden voor beschikbaarstelling van nadere middelen door Crescendo. Om die reden heeft het hof het desbetreffende bewijsaanbod van Bonoparti c.s. als irrelevant gepasseerd. Naar mijn mening is dit sterk met de feiten verweven oordeel, dat in cassatie maar beperkt toetsbaar is, niet onbegrijpelijk, zodat ook subonderdeel 2.4 faalt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f3f8404b23ee9ede0da812b7cf7d08fdba3d99bcd72d75472db1d6a6fe9ac30e | shasum -a 256