Alinea 78 Parket bij de Hoge Raad 9 augustus 2002

2.12 Aan Bonoparti c.s. kan worden toegegeven dat de Wte 1995 richtlijnconform moet worden geïnterpreteerd. Na het verstrijken van de omzettingstermijn van een niet tijdig of niet correct omgezette richtlijn is de nationale rechter tot richtlijnconforme interpretatie verplicht. Die verplichting is echter niet onbegrensd. De nationale rechter moet zich weliswaar maximaal inzetten om het door de richtlijn beoogde resultaat tot stand te brengen, maar hij behoeft zijn nationale recht daarbij geen geweld aan te doen.(13) Bovendien vindt de verplichting van de nationale rechter tot richtlijnconforme interpretatie "haar begrenzing in de algemene rechtsbeginselen die deel uitmaken van het gemeenschapsrecht, en met name in het rechtszekerheidsbeginsel en het verbod van terugwerkende kracht".(14) Als de Richtlijn al een fatale termijn voor een kennisgeving van het voornemen tot verwerving van een deelneming zou hebben beoogd (en daarvoor zie ik, zoals hiervoor al aan de orde kwam, geen aanwijzingen), lijkt het mij niet mogelijk dat oogmerk bij wijze van richtlijnconforme interpretatie tot gelding te brengen, zonder de Wte 1995 daarbij geweld aan te doen. Door aan te nemen dat aan het verzoek om een vvgb een separate kennisgeving moet voorafgaan, zou men het systeem van art. 16 Wte 1995 ontwrichten; een fatale termijn die een nog niet geëffectueerde verwerving zou blokkeren, acht ik in strijd met het wettelijke uitgangspunt dat een vvgb óók nog kan worden afgegeven ten behoeve van een verwerving die al heeft plaatsgehad.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/f3f8404b23ee9ede0da812b7cf7d08fdba3d99bcd72d75472db1d6a6fe9ac30e | shasum -a 256