Alinea 41 Parket bij de Hoge Raad 27 september 2002

12. Het onderdeel faalt. Het Hof heeft vastgesteld dat de reclamecampagnes in de betrokken periode uit de netto-opbrengst van de bestemmingsheffingen zijn gefinancierd (r.o. 6 onder (5)), dat het nut van de collectieve reclamecampagnes min of meer gelijk over de bedrijfstak wordt verdeeld en dat ook het profijt dat de afzonderlijke vestigingen binnen de opticiensbranche uit deze campagnes trekken op gelijke wijze moet worden gewaardeerd, zodat iedere vestiging geacht wordt per saldo een min of meer gelijk nut of profijt van deze campagnes te hebben verkregen (r.o. 6 onder (7)). Voorts noemt het Hof de Regeling "een sigaar uit eigen doos", waarmee het Hof kennelijk bedoelt dat het profijt van de reclamecampagnes niet groter is dan de lasten die, via de heffingen, door de betrokken ondernemingen moeten worden gedragen. Uit dit een en ander volgt dat de Regeling geen voordeel toekent aan de afzonderlijke ondernemingen in de opticiensbranche of aan de bedrijfstak als geheel, terwijl er ook geen wanverhouding bestaat tussen de verdeling van de lasten over de betrokken ondernemingen enerzijds en het nut en profijt voortvloeiende uit de reclamecampagnes anderzijds. Tegen deze achtergrond is onjuist, noch onvoldoende gemotiveerd, 's Hofs oordeel dat niet is voldaan aan het criterium of de begunstigde onderneming/bedrijfstak een economisch voordeel ontvangt dat zij onder normale marktomstandigheden niet zou hebben verkregen. Het is een "acte éclairé" dat van staatssteun geen sprake is wanneer het uit de betrokken maatregel verworven voordeel niet groter is dat de lasten die daarvoor moeten worden gedragen. Zie HvJ EG 22 november 2001, zk. C-53/00 (Ferring), r.o. 26-29. Vgl. Keus, a.w., blz. 117.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2f7de28c234d9e62687076a4a315e3f510919cc64988deb89a2b2be282b36e05 | shasum -a 256