Alinea 33 Parket bij de Hoge Raad 9 augustus 2002

2.2 Uit de jurisprudentie stip ik nog aan een zaak van enkele jaren geleden(7), die een zekere gelijkenis vertoont met de onderhavige. Het ging toen om de vraag of de makelaar van de koper van een kantoorpand bevoegd was namens deze een koopovereenkomst te sluiten. Na onderhandelingen waarbij geen rechtstreeks contact tussen partijen, maar alleen tussen hun makelaars had plaatsgevonden, werd door de makelaar van de koper telefonisch een bod gedaan dat door de makelaar van de verkoper werd geaccepteerd. Vervolgens heeft de koper (een Iraans bedrijf) het pand bezocht, vochtproblemen geconstateerd en zich op het standpunt gesteld dat geen koopovereenkomst tot stand was gekomen. De verkoper beriep zich erop dat de makelaar van de koper bevoegd was namens deze de overeenkomst te sluiten, dan wel dat hij in de gegeven omstandigheden erop mocht vertrouwen dat zo'n volmacht bestond. Rechtbank en hof wezen de vorderingen van de koper af. Het hof overwoog hiertoe dat een makelaar in het algemeen geen onbeperkte vertegenwoordigingsbevoegdheid heeft, hetgeen in het onderhavige geval temeer klemt omdat het ging om een NVM-makelaar, in wiens algemene voorwaarden dit als uitgangspunt is opgenomen. De verkoper mocht de makelaar van de koper dan ook alleen vertegenwoordigingsbevoegd achten, als de koper zelf op enigerlei wijze bij de verkoper het (gerechtvaardigd) vertrouwen had gewekt dat de makelaar van de koper die bevoegdheid bezat. Hiertoe heeft de verkoper onvoldoende gesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ee31a4b4cf843fdf62a63731c99683eb524d2831a11d93c67411a436d551104e | shasum -a 256