Alinea 86 Parket bij de Hoge Raad 9 juli 2002

29. Bij de tweede gelegenheid heeft het Hof vastgesteld dat, wat ook precies de gang van zaken rond het intrekken van het hoger beroep is geweest, in ieder geval niet aannemelijk is geworden dat dit is gebeurd teneinde onbetrouwbare of onjuiste verklaringen van [betrokkene 1] te verkrijgen. In dit oordeel ligt besloten dat het Hof de (on)evenredigheid tussen toegezegde tegenprestatie en daardoor verkregen verklaringen heeft bezien in de sleutel van het corrumperend effect van die tegenprestaties. Vooruitlopend op de bespreking van het vierde middel merk ik op dat 's Hofs beslissingen in dit opzicht niet getuigen van een onjuiste rechtsopvatting. Nu er (nog) geen wettelijk richtsnoer is ter bepaling van de toelaatbare aard en omvang van de toezeggingen die het openbaar ministerie kan doen ter verkrijging van verklaringen, is het aan de rechter om te beoordelen of aan de getuige zó belangrijke concessies zijn gedaan dat zij aangemerkt moeten worden als een ontoelaatbaar grote verleiding om onjuiste of onwaarachtige verklaringen af te leggen. Het Hof kon oordelen dat eventuele disproportionaliteit van intrekking van het hoger beroep in de zaak tegen de getuige, als onderdeel van de hem toegezegde tegenprestaties, alleen aangenomen zou moeten worden indien zou zijn gehandeld met het oogmerk de getuige, door hem te verlossen van de gerede mogelijkheid dat hij in hoger beroep wegens méér of ernstiger feiten tot zwaardere straffen zou worden veroordeeld, tot onjuiste of onbetrouwbare verklaringen te brengen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/00cc1bcb48ac9d21dea9a758f7f5aec82c4585284c94e0f6ebe0c10cc8eb38a2 | shasum -a 256