Alinea 77 Parket bij de Hoge Raad 18 oktober 2002

6.3 Rest de vraag of een belastingplichtige die, wegens het niet of te laat indienen van een daartoe strekkend verzoek, geen verliesvaststellingsbeschikking heeft gekregen, desalniettemin in enig ander jaar verliesverrekening kan claimen op grond van het bovenstaande beleid, met name paragraaf 3.2 daarvan. Lezing van paragraaf 3.2 zou de indruk kunnen wekken dat de inspecteur in gevallen als het onderhavige inderdaad tot ambtshalve vermindering dient over te gaan. Er is in dergelijke gevallen echter geen sprake van een tot een te hoog bedrag vastgestelde belastingaanslag als bedoeld in het besluit. Verrekening van verliezen die niet bij voor bezwaar vatbare beschikking zijn vastgesteld behoort immers niet tot de mogelijkheden. De formele en materiële regels van de Wet Vpb. 1969 volgend, is de aanslag over 1996 tot het juiste bedrag vastgesteld, nu de verliezen over de jaren voorafgaand aan 1995 niet bij beschikking zijn vastgesteld. Belastingplichtigen als de belanghebbende in deze zaak kunnen aan het verminderingsbesluit dan ook niet het vertrouwen ontlenen dat belastingaanslagen worden verminderd met verliezen die niet bij voor bezwaar vatbare beschikking zijn vastgesteld. Ook de hiervoor reeds behandelde relevante wetsartikelen, wetsgeschiedenis en toelichting van de zijde van de staatssecretaris sporen met deze gevolgtrekking. Dat tussen de procespartijen geen verschil van mening over de omvang van de verliezen bestaat doet aan het voorgaande niet af.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c8862ced668d2b140fa3b4b84956319aab9cedfae9eab7aaf31b67f1f2579b40 | shasum -a 256