Alinea 77 Parket bij de Hoge Raad 18 oktober 2002

"(...) De Hoge Raad lijkt de fiscus (...) - anders dan A-G Wattel - wel te willen volgen in de stelling dat onder omstandigheden belaste vrijvalwinst moet worden geconstateerd. De Hoge Raad overweegt dat goedkoopmansgebruik in elk geval niet ertoe dwingt dat de vrijvalwinst vóór 31 december 1998 gerealiseerd was. Met een dergelijke overweging lijkt het er toch wel sterk op dat de Hoge Raad de sluis van artikel 7, IB (totaalwinst) gepasseerd is en is aangekomen bij de verdeling van die totaalwinst aan de boekjaren (goedkoopmansgebruik; artikel 9 IB). Daarmee lijkt vast te staan dat volgens de Hoge Raad belaste vrijvalwinst in beginsel wel mogelijk is en onderdeel kan (moet) zijn van de totaalwinst. Het is echter nog maar de vraag of dit oordeel de staatssecretaris in dit geval veel zal helpen. Want de Hoge Raad oordeelt eveneens dat om die vrijvalwinst te realiseren vast moet staan (of zo goed als zeker moet zijn) dat bepaalde schulden niet of niet volledig zullen worden voldaan. Pas dan wijkt het voorzichtigheidsbeginsel voor het realiteitsbeginsel. De fiscus had de 'theorie der communicerende vaten' ten tonele gevoerd om aan te tonen dat binnen bepaalde marges de exacte omvang van de aanslag reeds nu te bepalen was (...). De communicerende vaten hebben wellicht elkaar, doch niet de Hoge Raad aangesproken, want deze oordeelde dat goedkoopmansgebruik eerst dwingt vrijvalwinst te realiseren indien per afzonderlijke (' bepaalde' ) schuld vaststaat hoeveel (niet) betaald zal worden. Exit communicerende vaten. Aan de voorwaarde die de Hoge Raad aan realisatie stelt, is ons inziens echter pas voldaan na het verbindend worden van de slotuitdelingslijsten, zodat de Hoge Raad lijkt aan te sluiten bij de (de door hem meer subsidiair bedoelde) stelling omtrent realisatie van A-G Wattel (onderdeel 7.5 van de conclusie). (...)"

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3c0ca2e6ee8d383ecf47c74d709da96ad7e3a8a764e0300d89dd119dfa89e884 | shasum -a 256