Alinea 121 Parket bij de Hoge Raad 20 september 2002

32 Namens CB is in dit verband ook verdedigd dat zij als huurster in de gegeven omstandigheden geen baat heeft bij de mogelijkheid om het wegneemrecht uit te oefenen, en dat dat een reden zou moeten zijn om van de "in beginsel"-regel uit het arrest van 17 september 1993 (zie voetnoten 4 en 26) af te wijken. Dat argument lijkt mij niet doeltreffend. Voor de in het arrest van 17 september 1993 geformuleerde regel is niet beslissend of de huurder in het gegeven geval aan zijn wegneemrecht "iets heeft". De desbetreffende overweging uit dit arrest ziet op de bijzonderheid van het toen berechte geval, dat het geldend maken van het wegneemrecht door de belangenverstrengeling in de persoon van de directeur-aandeelhouder van de huurder, die tegelijkertijd degene was die het profijt van de (ongerechtvaardigde) verrijking trok, irreëel was geworden. Overigens: daadwerkelijk uitoefenen van het wegneemrecht blijkt in de praktijk maar bij uitzondering zinvol mogelijk te zijn. Desondanks kan de huurder bij dat recht baat hebben, omdat verhuurders (of opvolgende huurders) er vaak belang bij hebben dat de huurder zijn wegneemrecht niet uitoefent, en bereid zijn om de huurder daarvoor een vergoeding te betalen. In die vorm zou het wegneemrecht van CB ook in de onderhavige zaak niet volstrekt illusoir hoeven te zijn. Maar in de lijn van mijn eerdere beschouwingen meen ik dat dit voor de beoordeling in cassatie van ondergeschikt belang is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c2bcc20aa0cbda36fa32ca22367f947108fad00ec30d68a3694e44359583a117 | shasum -a 256