Alinea 46 Parket bij de Hoge Raad 20 september 2002

11. Het middel treft doel. In eerste aanleg heeft het GEA in r.o. 4 van zijn vonnis vastgesteld dat CCT c.s. aan hun vorderingen een drieledige grondslag hebben meegegeven: primair hebben CCT c.s. zich beroepen op de toezegging d.d. 16 november 1988, subsidiair, indien het voormelde niet tot toewijzing kan leiden, hebben CCT c.s. aangevoerd dat het Land hen een vergunning niet meer kan onthouden met een beroep op de monopoliepositie van TDS omdat deze monopoliepositie van TDS is komen te vervallen, en meer subsidiair hebben CCT c.s. zich beroepen op art. 10 EVRM. In de lezing van het GEA maakt de beweerde toezegging derhalve geen deel uit van de subsidiaire grondslag ("indien het voormelde niet tot toewijzing kan leiden") en vormt het vervallen van de monopoliepositie van TDS een zelfstandige grondslag voor de vordering van CTT c.s. dat het Land hen de verzochte vergunning dient te verlenen. In hoger beroep is de door het GEA gegeven lezing van de grondslag van de vorderingen van CCT c.s. niet met grieven bestreden. Evenmin blijkt uit de in hoger beroep gewisselde gedingstukken dat CCT c.s. de grondslag van hun vorderingen hebben gewijzigd. Tegen deze achtergrond is zonder motivering, die ontbreekt, niet begrijpelijk dat het Hof de subsidiaire grondslag van de vorderingen van CCT c.s. in r.o. 4.4 van zijn vonnis anders heeft uitgelegd dan het GEA en kennelijk heeft geoordeeld dat de beweerde toezegging wèl deel uitmaakte van de subsidiaire grondslag. Bij gevolg kan de grond waarop het Hof de subsidiaire grondslag van de vorderingen van CCT c.s. in r.o. 4.5 van zijn vonnis heeft afgewezen (kort gezegd: de toezegging van 16 november 1988 is niet bindend) evenmin cassatietoetsing doorstaan.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fa27c2fc09b2b7a9ddaba527a26b4e007f011e88cd36abaa3631b4dc1d574bbd | shasum -a 256