Alinea 25 Parket bij de Hoge Raad 4 juni 2002

De wet kent voor de vordering en opening van dit GVO, waartoe art. 255 lid 3 Sv in geval van 'nieuwe bezwaren' verplicht, geen speciale regeling, zodat de regeling van de artt. 149 en 181 e.v. Sv van toepassing is. Ingevolge die regeling vordert de officier van justitie een GVO wanneer hij daartoe termen aanwezig acht (art. 149 Sv). In art. 181 Sv staat dat de officier van justitie een GVO vordert wanneer hij dat nodig acht. Dat betekent naar mijn mening ook dat een officier van justitie in zijn vordering GVO zal dienen te expliciteren dat (tevens) een GVO wordt gevorderd vanwege 'nieuwe bezwaren' en dat de vordering dus is gedicteerd door art. 255 lid 3 Sv. Een en ander betekent echter mijns inziens ook dat de toetsing van de nieuwe bezwaren door de rechter-commissaris bij de opening van het GVO, evenals de toetsing door de rechter-commissaris van de verdenking in het normale geval van opening van een GVO, slechts een marginale kan zijn, vergelijkbaar met de toetsing van de voorlopige hechtenis. De nieuwe bezwaren zullen immers nog onderzocht moeten worden. Wanneer na een kennisgeving van niet verdere vervolging geen sprake is van nieuwe bezwaren en een verdachte desondanks wel wordt gedagvaard, is de officier van justitie niet-ontvankelijk in zijn vervolging. Zulks is mijns inziens een beslissing van de vonnisrechter. Deze dient zelfstandig te toetsen of de nieuwe bezwaren beantwoorden aan de eisen die de wet stelt. Als het slechts opnieuw verpakte 'oude' bezwaren blijken te zijn zal de rechter het OM niet-ontvankelijk dienen te verklaren. Als de rechter-commissaris in het GVO tot die conclusie komt zal hij daarvan moeten doen blijken. Dat verhindert niet dat het OM tot dagvaarding overgaat omdat het met de rechter-commissaris van mening kan verschillen. De beslissing ten gronde is daarna aan de Rechtbank.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/78639ee70056559b0676fec5e4119538b61e3aab38c0a7c50d51dad8832368fe | shasum -a 256