Alinea 19 Parket bij de Hoge Raad 7 juni 2002

1.5 Bij tussenvonnis van 19 maart 1997 heeft de rechtbank het ziekenhuis toegelaten tot het bewijs dat naar de maatstaf van een redelijk handelend arts of specialist, ten aanzien van de arm van [eiser] steeds volgens de regels van de kunst is gehandeld. Zij overwoog daartoe als volgt. Gelet op de diagnose van de revalidatiearts en de melding door [eiser] van tintelingen in de arm aan de chirurg, staat vast dat [eiser] ulnarisletsel heeft opgelopen (rov. 4.2). De rechtbank neemt aan dat dit letsel tijdens het verblijf van [eiser] in het ziekenhuis is ontstaan. Zulk letsel kan immers ontstaan tijdens een operatie onder narcose of tijdens langdurige bedrust, in het bijzonder bij zwaarlijvige mannelijke patiënten en voorts gelet op de diagnose van de revalidatiearts. Het ziekenhuis heeft ook geen andere aannemelijke oorzaak aangevoerd (rov. 4.3). De vraag resteert of het letsel het gevolg is van een aan het ziekenhuis toerekenbare tekortkoming (rov. 4.4). In beginsel rust op [eiser] de bewijslast dat sprake is geweest van verwijtbaar medisch handelen. Het ziekenhuis dient echter ter motivering van zijn betwisting voldoende gegevens te verschaffen om [eiser] aanknopingspunten te verschaffen voor een eventuele bewijslevering (rov. 4.5). Het ziekenhuis heeft dit onvoldoende gedaan, onder meer omdat het heeft nagelaten medische gegevens over te leggen waaruit blijkt dat [eiser] zijn armen kon bewegen en/of dat voorzorgsmaatregelen waren getroffen ter voorkoming van ulnarisletsel (rov. 4.8).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/0e43ced490c80eeaf9741770f6b5ac2619ad5ce5589124f7c6675ee047506c24 | shasum -a 256